Kinderen aan mijn broek

Ik ging nooit veranderen
Toch niet voor een kind of twee
Ik zou verre reizen maken
Niet gewoon maar naar de zee

Ik ging altijd blijven werken
Elk weekend stappen met vriendinnen
Een saaie huismus worden
Daar zou ik niet aan beginnen

Nu zit ik hier in de zetel
Met een kleuter aan mijn zij
Op mijn heup, daar leeft een peuter
En alle kusjes zijn voor mij

Al half in dromenland verzonken
Haal ik een melkje voor het slapengaan
Die twee kinderen in de zetel
Zijn de reden van mijn bestaan

1 Comment

Plaats een reactie