Stroomopwaarts

Ik dacht altijd dat ik de weg wist
Zo wat achter de massa aan
Ging ik recht op mijn doel af
Er was geen tijd om stil te staan

Want we moesten er wel geraken
Aan dat huis met twee auto’s voor de deur
En die twee perfecte kinderen
Altijd lachend, nooit gezeur

Aan stevig tempo wandelden we samen
Eerst met twee, daarna met vier
We zagen al ons einddoel
Daar zo, over die rivier

Maar jij bleef steeds verder achter
Je stopte bij de brug
Terwijl iedereen vooruit liep
Wilde jij opeens terug

Het duurde even voor we volgden
Met in onze schoenen gezakte moed
Nu lopen we met jou tegen de massa in
En doen alsof we weten hoe dat moet