Daar zit je dan, zo weinig bedreigend
Je benen languit op de grond
Mijn zoon zit stilletjes op je schoot
Met jouw beide armen errond
Je handen, die hard en vluchtig waren
Rusten nu op zijn benen
Je stem, die luid kon bulderen
Is naar de achtergrond verdwenen
Verbaasd voel ik in mijn buik
Dat ik niet bang ben
Maar tevreden
En hoewel ik niet vergeten zal
Vervaagt zo zachtjes
Het verleden
Caroline Van Steenbergen 